Wielu specjalistów rozważa przejście z etatu na kontrakt B2B w nadziei na wyższe wynagrodzenie i większą elastyczność. Jednak zbyt często decyzja ta podejmowana jest bez dokładnych kalkulacji i analizy realnych kosztów. Przejście na samozatrudnienie bez znajomości różnic w konstrukcji wynagrodzenia może prowadzić do straty sięgającej nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych rocznie. W artykule wyjaśniamy, skąd biorą się te różnice, jak prawidłowo przeliczyć dochód z UoP na B2B i na co zwracać uwagę przy negocjacjach.
Brutto i netto, czyli jak interpretować wynagrodzenie?
W przypadku umowy o pracę powszechnie posługujemy się kwotą brutto oraz kwotą „na rękę”, czyli netto, która trafia co miesiąc na konto pracownika. Rzadziej mówi się o trzeciej wartości: super brutto, czyli pełnym koszcie zatrudnienia ponoszonym przez pracodawcę. Ta ostatnia obejmuje pensję brutto oraz składki ZUS finansowane przez firmę. Średnio koszt ten wynosi o ok. 20% więcej niż pensja brutto.
Przy wynagrodzeniu 20.000 zł brutto miesięcznie, roczny koszt pracodawcy (czyli super brutto) sięga 288.000 zł. Właśnie ta kwota powinna stanowić podstawę do rozmów o stawkach B2B. Niestety, wiele osób porównuje stawkę na fakturze do pensji brutto lub netto z umowy o pracę, a to prowadzi do istotnego niedoszacowania oczekiwań. Należy też pamiętać, że w umowach B2B stosuje się kwoty netto + VAT, co w praktyce oznacza wyższą fakturę brutto niż ustalona stawka, ale neutralną z punktu widzenia większości pracodawców będących czynnymi podatnikami VAT.
Aby prawidłowo oszacować stawkę B2B odpowiadającą etatowi, warto skorzystać z narzędzi, które automatyzują te obliczenia. Jednym z nich jest Kalkulator B2B, który pozwala porównać wynagrodzenie z umowy o pracę z potencjalnym dochodem netto z działalności gospodarczej, z uwzględnieniem aktualnych składek ZUS, podatków oraz formy opodatkowania. Tego typu narzędzia pozwalają uniknąć podstawowych błędów i są przydatnym punktem wyjścia do rozmów z potencjalnym kontrahentem.
Przeliczanie etatu na B2B – gdzie najłatwiej stracić?
Najczęściej popełnianym błędem przy zmianie formy współpracy jest przyjęcie, że wynagrodzenie brutto z etatu odpowiada stawce netto na B2B. Przy takim założeniu samozatrudniony nie zyskuje, ale wręcz realnie traci. Dla osoby z pensją 20.000 zł brutto, przy założeniu rocznego kosztu pracodawcy na poziomie 288.000 zł, uzyskiwanie 20.000 zł netto miesięcznie z faktury oznacza stratę rzędu 48.000 zł rocznie.
Warto również pamiętać, że od pewnego poziomu dochodu (ok. 30-krotność przeciętnego wynagrodzenia) część składek ZUS przestaje być naliczana, a to może wpływać na miesięczny koszt pracownika i powodować wahania w wyliczeniach super brutto w ciągu roku. Mimo to najbardziej przejrzystym podejściem do negocjowania wynagrodzenia B2B jest użycie rocznej kwoty super brutto jako podstawy. a następnie jej odpowiednie rozłożenie na miesiące, dni lub godziny.
Jak wyliczyć właściwie ryczałt, dniówkę i stawkę godzinową?
Wynagrodzenie na kontrakcie B2B może być ustalane w formie stałego miesięcznego ryczałtu, stawki dziennej lub stawki godzinowej. Każda z tych form wymaga innego sposobu przeliczenia. W przypadku ryczałtu sprawa jest prosta: roczny koszt super brutto (np. 288.000 zł) dzielimy na 12 miesięcy. Daje to 24.000 zł netto miesięcznie.
Bardziej skomplikowane są przypadki rozliczeń dziennych i godzinowych. W 2024 roku przy 251 dniach roboczych i 26 dniach urlopu roczna liczba faktycznie przepracowanych dni wynosiła 225, czyli 1800 godzin. Przy stawce godzinowej wynikającej z super brutto, daje to 160 zł netto za godzinę lub 1280 zł netto za dzień.
Tymczasem wiele firm proponuje stawki dużo niższe, ponieważ przy ich wyliczaniu przyjmują uproszczone założenia. Np. dzielą wynagrodzenie etatowe przez średnią liczbę godzin pracy w miesiącu (168 godzin), bez uwzględnienia urlopu czy faktycznej liczby dni roboczych. Przykładowo, przy pensji 20.000 zł brutto na etacie, z takiego wyliczenia wychodzi stawka ok. 120 zł/h. Choć na pierwszy rzut oka może się to wydawać uczciwą propozycją, w rzeczywistości prowadzi do sporych strat po stronie kontraktora, który na B2B nie otrzyma wynagrodzenia za urlop, a sam pokrywa wszystkie składki i podatki.
Koszty i obowiązki, których nie widać od razu!
Samozatrudnienie wiąże się z pozorną swobodą i elastycznością, ale także z dodatkowymi kosztami i odpowiedzialnością. Przedsiębiorca sam pokrywa składki na ubezpieczenia, nie ma prawa do płatnych urlopów, świadczeń chorobowych, odpraw czy innych uprawnień pracowniczych. Nie obowiązują go przepisy o czasie pracy, minimalnym wynagrodzeniu czy ochronie przed rozwiązaniem współpracy.
Po stronie przedsiębiorcy leży też odpowiedzialność podatkowa. Podatki i składki należy zapłacić, nawet jeśli klient opóźni płatność. Dodatkowo wielu samozatrudnionych ponosi koszty księgowości, ubezpieczenia OC działalności, doradztwa prawnego czy obsługi administracyjnej. Na B2B pracodawca nie oferuje benefitów takich jak dofinansowanie opieki medycznej, PPK czy premii rocznych. Z tego powodu niższa stawka B2B „bo masz niższy podatek” nie jest uzasadniona. Przedsiębiorca ponosi większe ryzyko, ma mniejszą ochronę i musi samodzielnie finansować wszystkie składniki, które wcześniej zapewniał pracodawca.
Dobrze policzona stawka na B2B powinna opierać się nie na wynagrodzeniu brutto z umowy o pracę, ale na faktycznym rocznym koszcie pracodawcy, czyli super brutto. Dopiero taka kwota pozwala zapewnić przedsiębiorcy wynagrodzenie porównywalne z etatem, z uwzględnieniem dodatkowych kosztów i ryzyka. Warto te wyliczenia znać i przedstawiać je w negocjacjach. Firmy często nie mają pełnej wiedzy na temat różnicy w konstrukcji wynagrodzeń. Dobrze poprowadzona rozmowa może sprawić, że przejście na B2B rzeczywiście stanie się opłacalną zmianą, a nie kosztownym błędem.
Codziennie dostarczamy dla Was najnowsze wiadomości z Nowej Soli i regionu.
